Czynsze w Londynie 2015–2026: rozpiętość zmalała, różnica urosła

W styczniu 2015 średni czynsz w Barking and Dagenham wynosił £964 miesięcznie. W sierpniu 2026 — £1 698, czyli o 76,1% więcej: najwięcej w Londynie[1]. Westminster w tym samym czasie podrożał o 32,1%, najmniej z 32 dzielnic, dla których ONS publikuje dane[1].

Te dwie skrajności rozjechały się mniej więcej dwukrotnie. Licząc grupami, różnica jest mniejsza — najtańsza ósemka dzielnic drożała półtora raza szybciej niż najdroższa (62,1% wobec 43,1%)[1]. Z tego jednego układu płyną dwa wnioski — oba poprawne i prowadzące w przeciwne strony.

Dwie miary tej samej rzeczy dają przeciwne odpowiedzi

Skrajności londyńskiego rynku najmu to od jedenastu lat ta sama para: Kensington and Chelsea na górze, Bexley na dole[1].

Miara pierwsza — iloraz. W styczniu 2015: £2 673 wobec £903, czyli 2,96×. W sierpniu 2026: £3 690 wobec £1 537, czyli 2,40×[1]. Rozpiętość skurczyła się o 0,56 punktu — miasto się wyrównało.

Miara druga — różnica. Te same cztery liczby, odjęte zamiast podzielone: £2 673 − £903 = £1 770 w styczniu 2015, £3 690 − £1 537 = £2 153 w sierpniu 2026[1]. Rocznie: £21 240 wtedy, £25 836 teraz. Dystans urósł o £383 miesięcznie i £4 596 rocznie.

Nic tu się nie wyklucza. Iloraz mówi, ile razy jedna liczba mieści się w drugiej; różnica — ile pieniędzy dzieli dwa miejsca. Gdy oba składniki rosną, iloraz może maleć, a różnica rosnąć. Dokładnie to zrobił Londyn.

To już nasza ocena, nie wynik z danych: przy przeprowadzce liczy się ta druga liczba.

Westminster rósł najwolniej, a i tak zdrożał bardziej niż Barking

Barking and Dagenham, rekordzista wzrostu procentowego, podrożało z £964 do £1 698 — o £734 miesięcznie. Westminster, z najniższym wzrostem procentowym w Londynie, podrożał z £2 419 do £3 196 — o £777[1].

Ostatnia dzielnica rankingu dołożyła w funtach więcej niż pierwsza — o £43 miesięcznie i £516 rocznie. Mało, ale ze znakiem przeciwnym do tego, co sugeruje kolejność.

Rekord kwotowy ma Kensington and Chelsea: +£1 017 miesięcznie przy trzecim od końca wzroście procentowym. Najmniej dołożyło Kingston upon Thames — +£505[1].

Czołówka kwotowa jest zresztą zbudowana z zupełnie innych dzielnic niż czołówka procentowa. Zaraz za Kensington and Chelsea stoją Hammersmith and Fulham (+£925), Islington (+£908), Wandsworth (+£879), Lambeth (+£868) i Hackney (+£850)[1]. Żadna z nich nie mieści się w pierwszej dziesiątce rankingu procentowego. Procent premiuje niską bazę; funt jej nie widzi.

Pełny ranking 32 dzielnic

Poziomy czynszu pochodzą ze zbioru ONS[1]; „wzrost %” to iloraz obu poziomów, „wzrost £” — ich różnica.

Dzielnica	I.2015	VIII.2026	wzrost %	wzrost £
Barking and Dagenham	£964	£1 698	+76,1%	+£734
Havering	£918	£1 565	+70,5%	+£647
Bexley	£903	£1 537	+70,2%	+£634
Redbridge	£1 043	£1 726	+65,5%	+£683
Greenwich	£1 261	£1 995	+58,2%	+£734
Enfield	£1 155	£1 827	+58,2%	+£672
Newham	£1 227	£1 928	+57,1%	+£701
Waltham Forest	£1 136	£1 763	+55,2%	+£627
Sutton	£1 003	£1 556	+55,1%	+£553
Croydon	£1 028	£1 582	+53,9%	+£554
Haringey	£1 445	£2 219	+53,6%	+£774
Ealing	£1 381	£2 109	+52,7%	+£728
Lambeth	£1 657	£2 525	+52,4%	+£868
Lewisham	£1 204	£1 829	+51,9%	+£625
Brent	£1 334	£2 014	+51,0%	+£680
Hounslow	£1 295	£1 952	+50,7%	+£657
Southwark	£1 643	£2 474	+50,6%	+£831
Merton	£1 443	£2 172	+50,5%	+£729
Wandsworth	£1 753	£2 632	+50,1%	+£879
Hillingdon	£1 047	£1 570	+50,0%	+£523
Harrow	£1 190	£1 778	+49,4%	+£588
Hammersmith and Fulham	£1 900	£2 825	+48,7%	+£925
Bromley	£1 140	£1 684	+47,7%	+£544
Hackney	£1 808	£2 658	+47,0%	+£850
Islington	£1 960	£2 868	+46,3%	+£908
Barnet	£1 332	£1 949	+46,3%	+£617
Tower Hamlets	£1 677	£2 453	+46,3%	+£776
Richmond upon Thames	£1 616	£2 333	+44,4%	+£717
Kingston upon Thames	£1 306	£1 811	+38,7%	+£505
Kensington and Chelsea	£2 673	£3 690	+38,0%	+£1 017
Camden	£2 070	£2 819	+36,2%	+£749
Westminster	£2 419	£3 196	+32,1%	+£777

Greenwich i Enfield remisują po zaokrągleniu (+58,2%), a Islington, Barnet i Tower Hamlets robią to we trójkę (+46,3%); kolejność oddaje wartości niezaokrąglone. Dwie ostatnie kolumny warto czytać osobno: procenty schodzą równo w dół, funty skaczą — £505 przy Kingston, £1 017 wiersz niżej.

Górę tabeli zajmuje jeden typ dzielnicy. Pięć pierwszych miejsc — Barking and Dagenham, Havering, Bexley, Redbridge, Greenwich — to dzielnice zewnętrznego pierścienia, startujące w styczniu 2015 między £903 w Bexley a £1 261 w Greenwich[1]. Na trzech ostatnich miejscach stoją Kensington and Chelsea, Camden i Westminster, czyli ścisłe centrum, startujące między £2 070 a £2 673[1]. To jest opis, nie wyjaśnienie: dane pokazują, gdzie tempo było wyższe, i nie mówią nic o tym, dlaczego.

Im taniej było w 2015, tym szybciej drożało

To nie wrażenie z tabeli, tylko policzona liczba: korelacja Pearsona między poziomem czynszu w styczniu 2015 a późniejszym wzrostem procentowym wynosi r = −0,742 przy 32 obserwacjach[1].

Ujemna korelacja znaczy: im wyższa jedna wartość, tym niższa druga. Im droższa dzielnica w 2015 roku, tym wolniej rosła. Zero to brak związku, −1 związek idealny; −0,742 jest jak na dane społeczne dużo. Kwadrat tej wartości, 0,55, czyta się tak: poziom wyjściowy odpowiada za około 55% zróżnicowania temp wzrostu, reszta za 45%.

Ten sam efekt widać po podziale 32 dzielnic na cztery ósemki według czynszu ze stycznia 2015. Średni wzrost do sierpnia 2026: +62,1% w ósemce najtańszej, +51,5% w kolejnej, +50,2% w następnej, +43,1% w najdroższej[1]. Kierunek nie odwraca się w żadnej grupie, choć kroki są nierówne (−10,6, −1,3, −7,1 punktu); między skrajnymi grupami leży 19,0 punktu procentowego. Największy uskok jest więc od razu za najtańszą ósemką, a dwie środkowe grupy różnią się od siebie minimalnie.

I teraz uczciwa część. Korelacja nie jest przyczyną, a tutaj część związku jest zwyczajnie arytmetyczna: wzrost o £700 miesięcznie to +72,6% przy starcie z £964 i +28,9% przy starcie z £2 419. Ta sama kwota, dwa razy różny procent. Miara procentowa z definicji faworyzuje niską bazę, więc ujemna korelacja pojawiłaby się częściowo nawet wtedy, gdyby wszystkie dzielnice drożały o tyle samo funtów.

Ile z reszty to realne zjawiska — nowa podaż, transport, przesunięcia popytu, pandemia w centrum, zmiana składu najemców — te dane nie rozstrzygają. Piszemy to, co widać: związek jest silny, ujemny i częściowo mechaniczny.

Cały rozkład przesunął się w górę, nie tylko skrajności

Skrajności bywają nietypowe, więc sprawdziliśmy kwartyle — progi dzielące dzielnice na cztery równe części[1].

Miara	I.2015	VIII.2026	zmiana
dolny kwartyl (Q1)	£1 139	£1 754	+54,0%
mediana	£1 319	£1 974	+49,6%
górny kwartyl (Q3)	£1 662	£2 487	+49,6%

Wzór powtarza się i tutaj. Iloraz kwartyli spadł z 1,46× do 1,42×, a rozstęp międzykwartylowy — czyli ich różnica — urósł z £523 do £733 miesięcznie, czyli z £6 276 do £8 796 rocznie[1]. To ta sama para miar, co przy skrajnościach, tylko liczona na środkowej części rozkładu: proporcja się ściska, kwota rośnie.

Dolny kwartyl 2026 leży wyżej niż górny kwartyl 2015. Próg najtańszej dziś ćwiartki dzielnic (£1 754) przewyższa o £92 próg najdroższej ćwiartki ze stycznia 2015 (£1 662).

Poziom £1 500 zniknął z mapy. W styczniu 2015 czynsz poniżej £1 500 miało dwadzieścia jeden z 32 dzielnic; dziś ani jedna, bo najtańsze Bexley to £1 537[1]. Powyżej £2 000 były wtedy trzy dzielnice, teraz piętnaście — próg, który jedenaście lat temu wyznaczał ścisłą czołówkę, przekracza dziś niemal połowa miasta.

Typowa dzielnica podrożała z £1 319 do £1 974 — o £655 miesięcznie i £7 860 rocznie. Mediana wzrostu wśród 32 dzielnic to +50,7%[1]. Te dwie liczby mówią o czym innym: pierwsza o tym, jak przesunął się środek stawek, druga o tym, ile wynosił typowy wzrost. Wychodzą blisko siebie, ale to dwie różne wielkości i nie ma reguły, która kazałaby im się pokrywać.

Londyn jako całość: siedem lat prawie w miejscu, cztery lata skoku

Regionalny szereg PIPR dla Londynu, zawsze w lipcu[1]. Kolumna „r/r” to nasze wyliczenie z sąsiednich wierszy; ostatnia wartość zgadza się z biuletynem[2].

Lipiec	Czynsz	r/r
2015	£1 624	—
2016	£1 687	+3,9%
2017	£1 711	+1,4%
2018	£1 680	−1,8%
2019	£1 712	+1,9%
2020	£1 745	+1,9%
2021	£1 706	−2,2%
2022	£1 763	+3,3%
2023	£1 930	+9,5%
2024	£2 116	+9,6%
2025	£2 250	+6,3%
2026	£2 317	+3,0%

Szereg dzieli się na dwa nierówne odcinki. Przez siedem lat, od lipca 2015 do lipca 2022, czynsz urósł z £1 624 do £1 763 — o £139 i 8,6%. Przez kolejne cztery, do lipca 2026, z £1 763 do £2 317 — o £554 i 31,4%. Z całego wzrostu tych jedenastu lat (£693) na ostatnie cztery lata przypada 79,9%.

W pierwszym odcinku są dwa lipce ze spadkiem: 2018 (−1,8%) i 2021 (−2,2%, o £39 mniej niż rok wcześniej). W drugim nie ma ani jednego — są za to dwa lata z rzędu powyżej dziewięciu procent, 2023 (+9,5%) i 2024 (+9,6%). Szczyt tempa to właśnie lipiec 2024; ostatni lipcowy odczyt, +3,0%, jest najniższy od 2021 roku.

Tu potrzebna jest uwaga o ramce czasowej, bo ta sama liczba daje dwa przeciwne wrażenia. W porównaniu lipiec do lipca +3,0% wygląda na wyhamowanie po skoku z lat 2023–2024. W szeregu miesięcznym te same 3,0% są dla Londynu najwyższą roczną dynamiką od października 2025[2] — wskaźnik dwunastomiesięczny podniósł się z 2,2% w czerwcu 2026 do 3,0% w lipcu[2]. Oba zdania są prawdziwe i opisują jeden odczyt; różni je tylko to, z czym się go zestawia.

Wobec Anglii wzór jest ten sam

Londyn drożał wolniej niż kraj: od stycznia 2015 do sierpnia 2026 o 47,6%, przy 53,6% w Anglii[1]. Licząc z lipca na lipiec — 42,7%; ta sama seria, inna data początkowa.

Anglia w lipcach: £967 w 2015, £1 071 w 2020, £1 451 w 2026[1]. Wobec Londynu wzór się powtarza: iloraz Londyn/Anglia spadł z 1,68× (lipiec 2015) do 1,60× (lipiec 2026), a różnica w funtach urosła z £657 do £866 miesięcznie, czyli z £7 884 do £10 392 rocznie.

Latem 2026 Londyn przestał być regionem Anglii o najniższej inflacji czynszów — i od tego czasu odsunął się od dna rankingu jeszcze dalej. W dwunastu miesiącach do sierpnia 2026 najniższą roczną dynamikę miał South East (3,0%), a najwyższą North East i North West (po 5,8%); Londyn z 3,5% jest trzeci od końca wśród dziewięciu regionów Anglii[2]. Wcześniej, nieprzerwanie od października 2025, to Londyn zajmował w tym zestawieniu ostatnie miejsce. Porównanie dotyczy wyłącznie regionów Anglii — Szkocja, Walia i Irlandia Północna w nim nie występują.

W ostatnich dwunastu miesiącach najszybciej drożało Islington (+6,2%); jedyne dwie dzielnice ze spadkiem to Westminster (−0,6%) i Kingston upon Thames (−1,2%)[1]. Trzeciej ze spadkiem nie ma. Obie leżą na dolnym końcu rankingu jedenastoletniego: Westminster jest tam ostatni, Kingston upon Thames czwarty od końca. Jeden rok to jednak za krótko, żeby cokolwiek z tego wnioskować o trendzie; podajemy te liczby jako stan na sierpień 2026, nie jako zapowiedź.

Relacji tych czynszów do zarobków tu nie ruszamy — to osobny materiał z tej serii, na innym zbiorze i okresie referencyjnym.

Jak to policzyliśmy

Zbiór. ONS, Price Index of Private Rents, wydanie z 16 września 2026[1]. Arkusz „Table 1” w pliku Price Index of Private Rents, UK: monthly price statistics — miesięczne poziomy cen dla jednostek samorządowych. Bierzemy wiersze z kodami GSS na E09, czyli 32 dzielnice Londynu, oraz osobne wiersze regionu Londyn (E12000007) i Anglii.

Zakres. Styczeń 2015 to najstarszy miesiąc w serii PIPR, sierpień 2026 — najnowszy w tym wydaniu; innych nie ma. Następne wydanie ONS zapowiada na 21 października 2026[1].

Miara. Poziom czynszu to ważona średnia geometryczna przewidywanych cen, a nie mediana. ONS pisze o tym wprost w dokumentacji metodologicznej PIPR: „Price levels are calculated as a weighted geometric average of the predicted prices, while the index is a weighted arithmetic average of predicted price relatives.”[3] To jedno zdanie tłumaczy, dlaczego liczby z tej strony nie są porównywalne z medianami czynszu, które można spotkać gdzie indziej. Sprawdzone u źródła 19 września 2026.

Wzrost. Procentowy: iloraz poziomu z VIII.2026 do poziomu z I.2015, minus jeden (1 698 / 964 = 1,761 → +76,1%). Kwotowy: odejmowanie (1 698 − 964 = 734). Wartości roczne to wynik razy 12.

Skrajności. Najwyższy poziom przez najniższy (2 673 / 903 = 2,96; 3 690 / 1 537 = 2,40) i ta sama para odjęta (£1 770; £2 153).

Korelacja. Pearson na 32 parach: czynsz z I.2015 w funtach kontra wzrost procentowy do VIII.2026. City of London nie wchodzi, bo nie ma go w zbiorze. Wartość 0,55 to −0,742 do kwadratu.

Kwartyle. Interpolacja liniowa po 32 uszeregowanych wartościach — dlatego £1 754 nie jest czynszem żadnej dzielnicy. Z tego samego powodu mediana z sierpnia 2026 wypada dokładnie na £1 973,50 (średnia z Hounslow i Greenwich) i dopiero zaokrąglona daje £1 974. Procenty w tabeli kwartyli liczymy z wartości dokładnych, nie z zaokrąglonych.

Ósemki. Dzielnice uszeregowane rosnąco po czynszu z I.2015, podzielone na cztery grupy po osiem; w każdej średnia arytmetyczna wzrostów procentowych, nieważona — Barking and Dagenham liczy się tyle samo co Hillingdon.

Zaokrąglenia. ONS podaje czynsze w pełnych funtach, więc wyliczone procenty niosą błąd rzędu ±0,1 punktu. Dla regionu Londyn podajemy w tabeli lipcowej +3,0% za ONS, choć plik daje 2,98912. W tabeli lipcowej jest jeden wiersz, w którym nasze wyliczenie i kolumna ONS zaokrąglają się do różnych liczb: przy lipcu 2022 wychodzi nam +3,3%, a ONS podaje +3,4%. To skutek liczenia z poziomów zaokrąglonych do pełnych funtów; pozostałych dziesięć wierszy zgadza się z ONS. Nie korygowaliśmy niczego o inflację ogólną — wszystkie liczby są nominalne.

Czego te dane NIE mówią

1. To nie jest mediana. PIPR podaje ważoną średnią geometryczną, wrażliwszą na drogi koniec rozkładu. Jedyny zbiór z medianą per dzielnica — ONS „Private rental market summary statistics in England”, do 2019 roku firmowany marką VOA i nadal liczony na danych VOA — jest zdyskontynuowany: ostatnie wydanie z 20 grudnia 2023 sięga września 2023 i obejmuje Anglię, nie całą Wielką Brytanię. Szereg „mediana 2019 → średnia 2026” mieszałby dwie różne miary.
2. 32 dzielnice, nie 33. ONS, w sekcji „Strengths and limitations” biuletynu: „Estimates for the City of London and Isles of Scilly are not published because of low collection volumes.”[2] Każde nasze zdanie o „wszystkich dzielnicach” pomija City.
3. Dwa ostatnie miesiące serii dla całej Wielkiej Brytanii są wstępne. Brakujące dane z Irlandii Północnej są imputowane i poprawiane w kolejnych wydaniach — ONS nazywa to „two-month revision period for the UK series”[2]. Odczyty regionalne dla Londynu tej procedurze nie podlegają, bo Anglia i Walia dostarczają dane o czynszach zrealizowanych. Dwunastomiesięczne okno rewizji, o którym mowa w tym samym biuletynie, dotyczy odrębnego wskaźnika cen mieszkań UK HPI, nie czynszów[2].
4. PIPR nie ma akredytacji. Status official statistics od 20 maja 2026, bez akredytacji Office for Statistics Regulation[2].
5. Nie ma tu metrażu ani jakości. £1 537 w Bexley i £1 537 gdziekolwiek indziej to nie to samo mieszkanie. Dane milczą o wielkości, stanie, ogrzewaniu i dojeździe. Struktura wynajmowanych mieszkań mogła się przez jedenaście lat zmienić w każdej dzielnicy inaczej — wtedy część wzrostu to zmiana tego, co się wynajmuje.
6. Nie ma tu rachunków. Council tax, prąd, gaz i woda dokładają swoje, a różnią się między dzielnicami.
7. Dzielnica to za duży obszar. Hackney obejmuje i Dalston, i Hackney Wick; Ealing rozciąga się od Acton po Northolt. Różnice wewnątrz dzielnicy bywają większe niż między sąsiednimi. To najdrobniejszy podział publikowany co miesiąc — nie najlepszy, tylko dostępny.
8. PIPR mierzy najmy nowe ORAZ trwające. Portale ogłoszeniowe pokazują tylko oferty wystawione dziś, a te są zwykle droższe niż to, co płaci ktoś pod tym adresem od czterech lat.
9. To nie jest śledzenie ludzi ani mieszkań. Porównujemy dwa przekroje: styczeń 2015 i sierpień 2026. Zdania „ludzie wyprowadzili się na obrzeża” z tych danych wyprowadzić nie sposób.
10. Nie ma tu relacji do zarobków ani korekty o inflację. Liczby są nominalne: „+47,6%” to wzrost w funtach, nie wzrost obciążenia domowego budżetu.

Dalej w tym temacie

Ten materiał należy do zestawu Czynsze w Londynie — cztery teksty na tych samych danych ONS, każdy odpowiadający na inne pytanie:

• Czynsze w Londynie 2026: mapa dzielnica po dzielnicy — ile kosztuje wynajem dziś, dzielnica po dzielnicy, na kartogramie.
• Czynsze kontra płace w Londynie — jaką część pensji zjada czynsz i czy ta część się zmieniła przez dekadę.
• Ile kosztuje drugi pokój w Londynie — cena jednego pomieszczenia więcej, w funtach i w procentach.