Czynsze kontra płace w Londynie: 58,1% w 2015, 58,1% w 2025

58,1% — taki udział rocznego czynszu w medianie rocznych zarobków brutto pełnoetatowego mieszkańca Londynu wychodzi z danych ONS za kwiecień 2015 roku. Za kwiecień 2025 wychodzi 58,1%[1][3].

Między tymi datami średni czynsz w Londynie wzrósł o 40,20%, a mediana zarobków o 40,19%[1][3]. Różnica: jedna setna punktu procentowego.

Potoczna teza mówi, że czynsze oderwały się w Londynie od płac. W tym rachunku, na tym okresie, nie oderwały się. Reszta tekstu jest o tym, czego ten rachunek nie obejmuje — bo obejmuje mniej, niż wygląda.

Co dokładnie się zrównało

Czynsz. Średni miesięczny czynsz w Londynie: £1 602 w kwietniu 2015 i £2 246 w kwietniu 2025[1], czyli £19 224 i £26 952 rocznie — o £7 728 więcej.

Płaca. Mediana rocznych zarobków brutto pełnoetatowych mieszkańców Londynu: £33 109 i £46 414[3] — o £13 305 więcej.

Reszta. Po odjęciu rocznego czynszu od mediany płacy brutto zostaje £13 885 w 2015 i £19 462 w 2025: o £5 577 więcej, czyli +40,2%[1][3]. Kwota nominalna. Nie mamy tu wskaźnika cen, więc nie wiemy, ile z tych £5 577 zjadła inflacja pozostałych wydatków — i dlatego ani razu nie piszemy „realnie”. To jest brak, nie przeoczenie: żeby podać te kwoty w cenach stałych, trzeba dociągnąć CPIH za kwiecień 2015 i kwiecień 2025 i dopisać go do źródeł. Do tego czasu wszystkie kwoty w tym materiale są nominalne i tak należy je czytać.

Równość 58,1% do 58,1% nie jest efektem zaokrąglenia: dokładne wartości to 58,06% i 58,07%[1][3]. Dwa miejsca po przecinku pokazujemy raz, żeby było widać, że wynik nie powstał przez zaokrąglenie w wygodną stronę. Precyzja danych na to nie zasługuje: czynsze są zaokrąglone do pełnego funta, a ASHE 2025 to dane wstępne.

Ten materiał nie zmienia się co miesiąc. Porównanie jest zakotwiczone na kwietniu 2015 i kwietniu 2025, bo tak wyznacza je okres referencyjny ASHE. Comiesięczne wydania ONS o czynszach nie ruszają ani licznika, ani mianownika tego rachunku — przesuwa go dopiero nowe wydanie ASHE, raz w roku, w październiku. Jedyna część, która żyje z miesiąca na miesiąc, to ranking dzielnic na dole strony, i jest to tam powiedziane wprost.

Dlaczego kwiecień do kwietnia, a nie „od 2015 do dziś”

Tu psuje się większość takich porównań.

ASHE ma kwietniowy okres referencyjny — roczne zarobki dotyczą roku podatkowego zakończonego 5 kwietnia 2025[5]. Skoro mianownik jest kwietniowy, licznik też musi być kwietniowy. Dlatego bierzemy czynsz z kwietnia, choć mamy pod ręką świeższy odczyt: sierpień 2026, £2 332[1]. Użycie go podniosłoby licznik o szesnaście miesięcy wzrostu przy mianowniku stojącym w 2025 roku.

Ile zmienia sam wybór okna, widać na jednym zbiorze i jednym mieście[1]: kwiecień 2015 → kwiecień 2025 daje +40,2%, sierpień 2015 → sierpień 2026 daje +42,7%, a styczeń 2015 → sierpień 2026 już +47,6%. Wszystkie trzy są prawdziwe i różnią się wyłącznie datami krańcowymi. Nagłówek „czynsze wzrosły o prawie 48%” jest formalnie poprawny i bezużyteczny do zestawienia z płacami, bo płac za sierpień 2026 nikt jeszcze nie policzył.

Zastrzeżenie do naszego własnego uzgodnienia: zarobki ASHE obejmują cały rok do 5 kwietnia, a nasz czynsz to pojedynczy miesiąc. Sprawdziliśmy 19 września 2026, ile to zmienia — i nie da się tego sprawdzić symetrycznie. Dla roku do kwietnia 2025 średnia z dwunastu miesięcznych odczytów PIPR wynosi £2 178, więc udział spada z 58,07% do 56,3%. Dla roku do kwietnia 2015 takiego rachunku wykonać nie można: szereg PIPR zaczyna się w styczniu 2015, więc ośmiu miesięcy tego okna po prostu nie ma. Z czterech dostępnych wychodzi 57,6%, ale to średnia z innej liczby miesięcy i innej części roku, więc zestawianie jej z pełnym oknem 2024/25 byłoby porównaniem dwóch różnych rzeczy. Wniosek, który da się obronić: wybór pojedynczego miesiąca zamiast całego roku podnosi udział o mniej więcej półtora do dwóch punktów, a tytułowa równość 58,1% do 58,1% jest tego wyboru funkcją, nie od niego niezależna.

Dziesięć lat płac i czynszów, rok po roku

Płace: ASHE tabela 8, mediana rocznych zarobków brutto pełnoetatowych według miejsca zamieszkania[3]. Czynsz: PIPR, Londyn, lipiec danego roku[1].

Rok	Płaca — Londyn	Płaca — Anglia	Czynsz w Londynie (lipiec)
2015	£33 109	£27 838	£1 624
2016	£33 694	£28 500	£1 687
2017	£34 725	£29 085	£1 711
2018	£35 702	£29 849	£1 680
2019	£36 851	£30 692	£1 712
2020	£38 526	£31 780	£1 745
2021	£37 635	£31 445	£1 706
2022	£39 497	£33 279	£1 763
2023	£42 083	£35 194	£1 930
2024	£44 796	£37 636	£2 116
2025	£46 414	£39 243	£2 250

Kolumna czynszu jest lipcowa, kolumny płac kwietniowe — przesunięcie o trzy miesiące. Dlatego udziału rok po rok nie liczymy z tej tabeli, tylko z kwietniowych odczytów PIPR, zestawionych w następnej.

Udział rok po rok: dołek w 2022, powrót do punktu wyjścia

Kwietniowe czynsze dla Londynu stoją w tym samym arkuszu PIPR, z którego wzięliśmy kwiecień 2015 i kwiecień 2025. Udział da się więc policzyć dla każdego roku dekady bez mieszania miesięcy: czynsz kwietniowy razy dwanaście, podzielony przez medianę zarobków za rok podatkowy kończący się w tym samym kwietniu[1][3].

Kwiecień	Czynsz miesięczny	Czynsz roczny	Mediana płacy	Udział
2015	£1 602	£19 224	£33 109	58,1%
2016	£1 666	£19 992	£33 694	59,3%
2017	£1 706	£20 472	£34 725	59,0%
2018	£1 678	£20 136	£35 702	56,4%
2019	£1 698	£20 376	£36 851	55,3%
2020	£1 741	£20 892	£38 526	54,2%
2021	£1 721	£20 652	£37 635	54,9%
2022	£1 746	£20 952	£39 497	53,0%
2023	£1 870	£22 440	£42 083	53,3%
2024	£2 071	£24 852	£44 796	55,5%
2025	£2 246	£26 952	£46 414	58,1%

Dwie równe wartości z tytułu okazują się krańcami litery U, a nie płaską linią. Najwyżej udział stanął w kwietniu 2016 — 59,3%, o 1,3 punktu procentowego powyżej startu[1][3]. Potem spadał w niemal każdym kolejnym roku, z jednym odbiciem w 2021, aż do 53,0% w kwietniu 2022: najniżej w całej dekadzie i o 6,3 punktu procentowego poniżej szczytu sprzed sześciu lat[1][3]. Od 2023 wraca — +0,3 punktu, potem +2,2 w 2024 i +2,6 w 2025[1][3]. Dwa ostatnie odczyty odrobiły prawie cały spadek z sześciu poprzednich.

Dlatego dekadowa równość brzmi fałszywie dla kogoś, kto wynajmuje w Londynie od trzech lat: kto zestawia kwiecień 2022 z kwietniem 2025, widzi wzrost obciążenia o 5,0 punktu procentowego, a nie zero[1][3]. Ten sam zbiór, ten sam wzór — zmienia się wyłącznie rok, od którego liczymy.

Zastrzeżenia bez zmian: kwoty brutto i nominalne, czynsz z jednego miesiąca wobec zarobków za cały rok, wartość za 2025 wstępna.

Dekada wyszła na zero, ale jej dwie połowy nie

Litera U z poprzedniej tabeli ma dwa ramiona i każde napędza co innego.

Pierwsza połowa: płace z przewagą. Od 2015 do 2019 czynsz wzrósł o +5,4%, a mediana płac o +11,3%[1][3]. W samym 2018 roku czynsz lipcowy był niższy niż rok wcześniej: £1 680 wobec £1 711[1].

Załamanie 2020/2021. Obie serie mają w tym miejscu dołek: czynsz −2,2% rok do roku, mediana płac −2,3%[1][3]. Rok wcześniej mediana płac skoczyła o +4,5%, nietypowo mocno.

Część tego ruchu ma źródło w samej definicji, nie w rynku pracy. Arkusz Notes ASHE mówi wprost: „Estimates for 2020 and 2021 include employees who have been furloughed under the Coronavirus Job Retention Scheme (CJRS).”[3] W tych dwóch wydaniach w medianie siedzą więc także osoby na urlopie postojowym, pobierające zwykle 80% wynagrodzenia. Sprawdziliśmy to u źródła 19 września 2026. Ile dokładnie z dołka 2020/2021 bierze się stąd, a ile z realnych zarobków — tego ten zapis nie rozstrzyga i my też nie rozstrzygamy. Wiadomo tyle, że te dwa punkty serii nie są definicyjnie porównywalne z resztą i nie należy na nich budować wniosku o trendzie.

Druga połowa: czynsze z przewagą. Od 2021 do 2025 czynsz wzrósł o +31,9%, a mediana płac o +23,3%[1][3]. Tu potoczna teza jest po prostu prawdziwa.

Nasza interpretacja, oznaczona jako interpretacja: dekadowa równość jest średnią dwóch przeciwnych okresów, a ludzie oceniają swoją sytuację po ostatnich latach, nie po dziesięciu.

Wartości podokresowe zestawiają czynsz lipcowy z płacą kwietniową, bo tylko takie pełne serie mamy. W okresie wzrostu to przesunięcie działa na korzyść czynszu, więc +31,9% jest zapewne lekko zawyżone wobec porównania kwiecień do kwietnia. Kierunku wniosku to nie zmienia, skalę może.

W Anglii ten sam rachunek wypadł gorzej

Londyn jest tu wyjątkiem, nie regułą. W Anglii między kwietniem 2015 a kwietniem 2025 czynsz wzrósł z £959 do £1 390, o +44,9%, przy wzroście mediany płac o +41,0%[1][3]. Udział rocznego czynszu w medianie płacy pogorszył się z 41,34% do 42,50%, o 1,2 punktu procentowego.

Różnica w funtach urosła, iloraz zmalał. Roczny czynsz w Londynie był wyższy od angielskiego o £7 716 w 2015 i o £10 272 w 2025[1], a stosunek jednego do drugiego spadł z 1,67× do 1,62×. Podanie samego ilorazu byłoby półprawdą.

Premia płacowa Londynu lekko stopniała: mediana londyńska była wyższa od angielskiej o 18,9% w 2015 i o 18,3% w 2025[3]. Ostrożnie z pierwszą z tych liczb, bo ma sobowtóra. Ten sam Londyn 2025 (£46 414[3]) zestawiony z medianą dla całego Zjednoczonego Królestwa (£39 039[5]) daje 18,9% — tyle samo, ile wynosiła londyńska premia nad Anglią dziesięć lat wcześniej. To nasz rachunek, nie zdanie ONS: biuletyn podaje samą medianę UK i Londynu nie wymienia ani razu, a jego rozbicie regionalne dotyczy zarobków tygodniowych, nie rocznych[5]. Inna geografia, przypadkowa zbieżność wartości; tych liczb nie wolno mieszać.

Po odjęciu czynszu w Anglii zostaje £16 330 i £22 563 — wzrost o +38,2% wobec +40,2% w Londynie[1][3]. Ponownie nominalnie.

Która mediana ASHE jest Twoja

ONS publikuje dla Londynu dwie różne mediany i to najłatwiejszy sposób, żeby zepsuć cały rachunek.

• £46 414 — tabela 8, według miejsca zamieszkania[3]: zarobki ludzi, którzy w Londynie mieszkają.
• £49 692 — tabela 7, według miejsca pracy[4]: zarobki ludzi, którzy w Londynie pracują, łącznie z dojeżdżającymi spoza miasta.

Różnica wynosi £3 278, czyli 7,1%[3][4]. To nie błąd w żadnej z tabel, tylko dwie różne populacje: tabela 7 dolicza dojeżdżających spoza Londynu, a pomija londyńczyków, którzy pracują poza miastem. Jeden zbiór nie zawiera się w drugim.

Co się dzieje po wzięciu złej tabeli: ten sam roczny czynsz £26 952 podzielony przez £49 692 daje 54,2% zamiast 58,1%[1][4]. Obciążenie wychodzi o 3,8 punktu procentowego niższe — dlatego, że mianownik opisuje inną populację: wchodzą do niego ludzie, którzy londyńskiego czynszu nie płacą, a wypadają tacy, którzy go płacą i zarabiają poza miastem. Oba przesunięcia działają w tę samą stronę.

Dla czytelnika, który w Londynie mieszka i wynajmuje, właściwa jest tabela 8. Ta sama zasada rządzi rankingiem niżej: czynsz w dzielnicy zestawiamy z zarobkami mieszkańców tej dzielnicy. Jak bardzo to zmienia obraz, widać na krańcach tabeli 7: City of London £68 663, Bexley £35 187[4]. W tabeli 8 City of London jest zamaskowane: wiersz istnieje, ale mediana nie przechodzi progu jakości ONS, czyli ma współczynnik zmienności powyżej 20%[3]. Mała próba mieszkańców jest tu prawdopodobnym wyjaśnieniem, ale arkusz podaje jako kryterium jakość estymacji, nie liczebność.

Ranking dzielnic: od 39,4% w Bromley do 84,2% w Kensington and Chelsea

Ta tabela zestawia czynsz z sierpnia 2026 z medianą płac za 2025 rok. Miesza okresy — o rok z okładem — i miesza miary: czynsz to ważona średnia geometryczna, płaca to mediana. Piszemy to tutaj, a nie w przypisie, bo zmienia sposób czytania całej ostatniej kolumny. Rachunek: czynsz × 12 ÷ mediana rocznych zarobków brutto pełnoetatowych mieszkańców dzielnicy[1][3].

Dzielnica	Czynsz VIII.2026	Mediana płacy 2025	Udział
Kensington and Chelsea	£3 690	£52 576	84,2%
Westminster	£3 196	£52 610	72,9%
Hammersmith and Fulham	£2 825	£47 192	71,8%
Islington	£2 868	£50 692	67,9%
Hackney	£2 658	£49 482	64,5%
Camden	£2 819	£53 133	63,7%
Ealing	£2 109	£40 889	61,9%
Lambeth	£2 525	£49 034	61,8%
Southwark	£2 474	£48 681	61,0%
Haringey	£2 219	£43 995	60,5%
Brent	£2 014	£39 944	60,5%
Wandsworth	£2 632	£54 584	57,9%
Hounslow	£1 952	£40 870	57,3%
Tower Hamlets	£2 453	£52 000	56,6%
Newham	£1 928	£42 595	54,3%
Barking and Dagenham	£1 698	£38 467	53,0%
Greenwich	£1 995	£45 274	52,9%
Merton	£2 172	£50 844	51,3%
Enfield	£1 827	£43 888	50,0%
Barnet	£1 949	£47 141	49,6%
Richmond upon Thames	£2 333	£57 233	48,9%
Lewisham	£1 829	£45 702	48,0%
Harrow	£1 778	£45 232	47,2%
Waltham Forest	£1 763	£45 350	46,7%
Kingston upon Thames	£1 811	£46 871	46,4%
Redbridge	£1 726	£44 851	46,2%
Hillingdon	£1 570	£42 250	44,6%
Croydon	£1 582	£44 326	42,8%
Sutton	£1 556	£44 393	42,1%
Bexley	£1 537	£43 969	41,9%
Havering	£1 565	£46 045	40,8%
Bromley	£1 684	£51 225	39,4%

Mediana wśród 32 dzielnic wynosi 52,9%[1][3]. Ten sam rachunek dla całego regionu — £2 332 razy 12, podzielone przez £46 414 — daje 60,3%. To nie przeczy tytułowym 58,1%: licznik przesunął się o szesnaście miesięcy, a mianownik został w 2025 roku. Jedenaście dzielnic jest powyżej tego poziomu, a dwadzieścia jeden poniżej[1][3]. Skrajności dzieli 44,8 punktu procentowego, a w kwotach £24 072 rocznie: £44 280 czynszu w Kensington and Chelsea wobec £20 208 w Bromley[1].

Kolumna udziału przypomina ranking czynszów bardziej niż ranking płac i jest ku temu arytmetyczny powód: czynsze rozpinają się między dzielnicami 2,37×, a mediany płac tylko 1,49×[1][3]. Licznik jest bardziej zmienny od mianownika — ale nie zawsze wygrywa:

• Bromley ma siódmą najwyższą medianę płac w Londynie (£51 225) i szósty najtańszy czynsz — stąd ostatnie miejsce w rankingu obciążenia[1][3].
• Richmond upon Thames ma najwyższą medianę płac w mieście (£57 233) przy czynszu wyższym niż w połowie Londynu, a wypada dopiero 21., z wynikiem 48,6%[3].
• Ealing ma dopiero czternasty czynsz w Londynie, a jest siódme w rankingu, bo jego mediana płac (£40 889) jest czwarta od końca[1][3]. To samo dotyczy Hounslow (£40 870) i Brentu (£39 944). Tam o wysokim udziale decyduje niska płaca, a nie wysoki czynsz — inny mechanizm niż w Kensington and Chelsea.

Jak to policzyliśmy

Źródła. Czynsze: ONS Price Index of Private Rents, wydanie z 16 września 2026, dane do sierpnia 2026[1]. Płace: ASHE 2025, wydanie z 23 października 2025 — tabela 8 według miejsca zamieszkania[3] i tabela 7 według miejsca pracy[4].

Okres. ASHE ma kwietniowy okres referencyjny, więc czynsz do głównego rachunku bierzemy z kwietnia. Wszędzie, gdzie użyliśmy czynszu z innego miesiąca, jest to napisane przy liczbie.

Wzory. Udział: czynsz miesięczny × 12 ÷ mediana rocznych zarobków brutto pełnoetatowych — ten sam dla regionu, Anglii i każdej dzielnicy. Zmiana: (wartość końcowa ÷ początkowa − 1) × 100, bez korekty o inflację. Reszta po czynszu: mediana rocznych zarobków brutto − (czynsz × 12), również brutto.

Serie 2015–2024. Obie serie płac — londyńską i angielską — za lata 2015–2024 pobraliśmy z NOMIS, zbiór NM_30_1, udostępniający dane ASHE tabeli 8; przypis wskazuje tabelę 8, bo tam te liczby powstają. Wydanie ASHE, na które wskazuje przypis, zawiera samą wartość za 2025 rok i zmianę rok do roku, a nie całą dekadę — jedenastu wierszy naszej tabeli nie ma w żadnym jednym pliku ONS. Zapisujemy to jako niedomknięcie: zbiór NOMIS NM_30_1 nie jest jeszcze wymieniony osobno w liście źródeł pod tym materiałem, bo nie ustaliliśmy jego stałego adresu ani wersji licencji. Dane w wierszach 2015–2024 pochodzą z niego, nie z pliku ASHE 2025, na który wskazuje przypis. Uzupełnimy to przy najbliższej aktualizacji.

Zaokrąglenia i przypisy. Czynsze ONS podaje w pełnych funtach; procenty podajemy z jednym miejscem po przecinku, dwa miejsca użyliśmy raz. Liczba powstała z połączenia dwóch zbiorów nosi przypisy obu; w tabelach przypis stoi w zdaniu wprowadzającym, a nie przy każdej komórce.

Czego nie policzyliśmy. Żadnej wielkości realnej — brakuje wskaźnika cen. Niczego dla City of London — nie ma go w PIPR, a w tabeli 8 ASHE mediana jest zamaskowana. Udziału rok po rok dla poszczególnych dzielnic — ASHE per dzielnica jest na to zbyt szumna, z powodów opisanych w punkcie 7 niżej.

Czego te dane NIE mówią

1. ASHE opisuje tylko tych, którzy siedzą w tej samej pracy dłużej niż rok. Arkusz Notes mówi to wprost: „They relate to employees on adult rates of pay who have been in the same job for more than a year”[3]. Wypada z tej mediany każdy, kto niedawno zmienił pracę, i każdy, kto niedawno przyjechał do UK. Dla czytelnika, który przyjechał w zeszłym roku, ta liczba nie opisuje jego samego — opisuje ludzi, obok których pracuje.
2. ASHE nie obejmuje samozatrudnionych. Ten sam arkusz Notes: „It does not cover the self-employed”[3]. Kto rozlicza się jako self-employed, jest poza mianownikiem w całości — a jest to, według potocznej obserwacji, której na razie nie potwierdzamy danymi, forma zatrudnienia częsta wśród osób urodzonych w Polsce mieszkających w Londynie. Dopóki tego nie policzymy, nie wiemy, jak duża część tej grupy w medianie się nie mieści — i świadomie nie podajemy tu żadnej liczby, choć pokusa jest duża. Policzyć to można z Annual Population Survey przez NOMIS, w przekroju kraj urodzenia × status zatrudnienia; do czasu, aż to zrobimy, zdanie o częstym samozatrudnieniu wśród Polaków zostaje tym, czym jest: obserwacją bez źródła.
3. To zarobki brutto i tylko pełne etaty. Przed podatkiem, składką National Insurance, spłatą student loan i składką emerytalną. Osoby pracujące w niepełnym wymiarze są z tej mediany wyłączone w całości.
4. Jedna pensja kontra jedno całe mieszkanie. Wskaźnik 58,1% to relacja dwóch statystyk, a nie budżet żadnego gospodarstwa domowego. Mieszkania bywają dzielone, a pensje w gospodarstwie bywają dwie.
5. Średnia czynszu kontra mediana płacy — różne miary zestawione świadomie. PIPR to ważona średnia geometryczna, nie mediana; nazwanie tych czynszów medianą byłoby błędem. Jedyny zbiór z medianą czynszu per dzielnica, VOA PRMS, zdyskontynuowano: ostatnie wydanie z 20 grudnia 2023, dane do września 2023. Rachunku mediana do mediany nie da się dziś zrobić i nie udajemy, że się da.
6. ASHE 2025 to dane wstępne i podlegają rewizji[5]. Tytułowa równość może się po korekcie rozjechać o ułamek punktu.
7. Zmian rok do roku na poziomie dzielnicy nie należy czytać dosłownie. ASHE per dzielnica opiera się na próbie; roczne skoki rzędu kilkunastu procent w jedną i drugą stronę to niemal na pewno szum próbkowy. Dlatego nie pokazujemy tu dzielnicowych zmian rocznych płac w ogóle.
8. PAYE RTI to inna statystyka i nie wolno jej mnożyć przez 12. Mediana miesięczna z systemu PAYE pomnożona przez dwanaście nie jest odpowiednikiem rocznej mediany ASHE: PAYE RTI obejmuje także niepełne etaty, których nasz rachunek nie zawiera, a definicja wynagrodzenia jest w obu zbiorach inna. Różnicy nie podajemy liczbowo, bo zbioru PAYE RTI nie ma na naszej liście źródeł — a kolejność jest tu jednoznaczna: najpierw źródło na liście, potem liczba w tekście, nigdy odwrotnie.
9. 32 dzielnice, nie 33. ONS: „Estimates for the City of London and Isles of Scilly are not published because of low collection volumes.”[2] PIPR ma przy tym status official statistics bez akredytacji, a najnowszy miesiąc jest wstępny[2].
10. Ranking dzielnic miesza okresy — czynsz z sierpnia 2026 z płacą za 2025 rok. Gdyby płace za 2026 okazały się wyższe, wszystkie udziały w tabeli spadną.
11. Wszystkie kwoty są nominalne. Żadnego zdania z tego tekstu nie wolno przeczytać jako „siła nabywcza wzrosła o 40%”.

Dalej w tym temacie

Ten materiał należy do zestawu Czynsze w Londynie:

• Czynsze w Londynie 2026: mapa dzielnica po dzielnicy — aktualne poziomy czynszu i kartogram 32 dzielnic.
• Czynsze w Londynie 2015–2026 — jak te same czynsze zmieniały się przez jedenaście lat.
• Ile kosztuje drugi pokój w Londynie — dopłata za każdą kolejną sypialnię.